شعر

پس از اَفرینش اَدم خدا گفت به او: نازنینم اَدم.... 

با تو رازی دارم !.. 

اندکی پیشتر اَی .. 

اَدم اَرام و نجیب ، اَمد پیش !!. 

... زیر چشمی به خدا می نگریست !.. 

محو لبخند غم آلود خدا ! .. دلش انگار گریست . 

نازنینم اَدم!!. ( قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید ) !!!.. 

یاد من باش ... که بس تنهایم !!. 

بغض آدم ترکید ، .. گونه هایش لرزید !! 

به خدا گفت : 

من به اندازه ی .... 

من به اندازه ی گلهای بهشت .....نه ... 

به اندازه عرش ..نه ....نه 

من به اندازه ی تنهاییت ، ای هستی من ، .. دوستدارت هستم !! 

اَدم ،.. کوله اش را بر داشت 

خسته و سخت قدم بر می داشت !... 

راهی ظلمت پر شور زمین .. 

طفلکی بنده غمگین اَدم!.. 

در میان لحظه ی جانکاه ، هبوط ... 

زیر لبهای خدا باز شنید ،... 

نازنینم اَدم !... نه به اندازه ی تنهایی من ... 

نه به اندازه ی عرش... نه به اندازه ی گلهای بهشت !... 

که به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش !!!! 

نازنینم اَدم .... نبری از یادم ؟؟!!!!..


/ 4 نظر / 36 بازدید
سمانه

عااااااااااااااااااااالی بوووووووود اشکم در اومد

بوشام

قشنگ بود خیلی اکشم دراومد[پلک]